Ang tagal ko nang gustong gumawa ng log ng lahat ng mga songs and chants na madalas gamitin ng mga bata noon pag naglalaro. Ngayon ko lang na-realize na nakakatawa pala ang mga ito, at karamihan sa kanila eh talaga namang walang sense! May nagsabi nga sa akin na meron daw dating foreigners asking for some sort of rule book on the Philippines’s street games. It’s amazing how, even with the non-existence of such rule books or song books for that matter, halos lahat ng mga ka-henerasyon ko eh alam ang lyrics ng mga kanta at pano laruin ang mga games na kinalakhan ko.

Eto ang ilan sa mga kanta at chants na naaalala ko:

Timpalok…

Actually, di ko sigurado kung ito nga ba ang title nito. Basta ang tanda ko lang ay may sagutan portion pa ang chant na ito…

Child 1: Saan ka pupunta?

Child 2: Sa Amerika!

Child 1: Anong dala mo?

Child 2: Gitara!

Child 1: Patugtugin mo nga!

Child 2: Timpalok, timpalok, tae ng manok!

Hahaha. Walang sense di ba? Ni hindi ko nga alam kung ano ang kahulugan ng “timpalok” at kung ano ang kaugnayan nito sa tae ng manok…

Monkey, Monkey, Annabelle

Monkey, Monkey, Anabelle

How many the monkey did you see? (Kamusta naman ang grammar)

**may sasagot ng bilang ng mga players**

And a riki-tiki-tik and a blue black sheep

Is-pel Yes. Y-E-S

Is-pel No. N-O.

And out you go!

Tarzan, Tarzan

Eto ang peborit tag game naming magpipinsan. At ngayon, eto na rin ang peborit kong pagtawanan dahil tunay na nakakaaliw ang lyrics nya!

Tarzan, Tarzan love Jane (talagang walang “s” eto!)

Jane love Boy

Boy love Cheetah

Cheetah love banana

Banana Q! (HAHAHAHAHA!)

Langit-Lupa

Ito naman ang perfect combination ng blasphemy at violence…

Langit, lupa, impiyerno

Im-im-impiyerno!

**Tapos crossfade sa isa pang violence-filled song…

Saksak Puso

Saksak puso, tulo ang dugo!

Patay! Buhay!

U-ma-lis ka na di-to!

Nena

Ito naman ang isang bastos na kantang pang-bata…

Si Nena ay sanggol pa

Kaya ang sabi nya ay um-ah! Um-ah-ah! (habang nagmo-motion ng sanggol na dumedede)

Si Nena ay dalaga na

Kaya ang sabi nya ay um-ah! Um-aj-ah! (at pabastos ito ng pabastos habang lumalaki si Nena…)

Indian Pana

Indian Pana, kakana-kana!

Tatlong b**log, kakalog-kalog!

(Yun na yun)

Nanay, Tatay

Ito naman ay nagtuturo ng wrong values. Kasi yung bata, inuutusang ang mga magulang nya. Ito rin ang nagbibigay ng impression na hindi okay ang magka-mali.

Nanay, Tatay, gusto kong tinapay

Gusto kong kape!

Lahat ng gusto ko ay susundin niyo!

Sinong sasali sa larong ito?

Ang syang magkamali ay pipingutin ko!

Bubuka ang bulaklak

Nabwiset talaga ako sa Viva Hot Babes dahil binaboy nila ang kantang ito. Hmp!

Bubuka ang bulaklak, sasara ang bulaklak

Dadaan ang reyna, sasayaw ng cha-cha

A-bum-ti-yaya. Bum-tiyaya. Bum-yeye! (repeat 3x)

A-bum!

Chippy-Chippy Gum

Ito yung game na may fancy hand movements pa!

Chippy-chippy gum is the bubble gum

Masarap ito at malinamnam

Bumili kayo sa tindahan

Chippy-chippy gum is the bubble gum!

Jack and Poy

Jack and Poy

Halle, halle-hoy

Sinong matalo, syang unggoy!

Bato-bato-pik

Bato-bato-pik! Bato-bato-pik! (dere-derecho lang hanggang sa may matalo…)

80s Kid

I love my generation. Kasi pasok tayo sa mga traditional Filipino childhood, pero na-witness din natin ang pag-develop ng iba’t-ibang teknolohiya. Napaka-colorful ng generation na ito. Although minsan, naiinggit ako sa mga taong naka-experience makipaglaban sa diktaturya nung Martial Law (para kasing may dating na mas makahulugan ang pamumuhay ng panahong yun), I guess our own generation has its own struggles and victories to be proud of. 

Mejo worried lang ako sa younger generations I couldn’t help but feel that they are deprived somehow. Wala silang Batibot at Sesame Street (although meron naman silang Dora the Explorer, nagtuturo pa ng Spanish!) Nagtataka nga ako kung baket nahinto ang production ng Batibot. Sa totoo lang, napakalaking impluwensya ng palabas na Batibot sa akin. Ayaw ko noon ng Sesame Street. Loyal Batibot Fan ako. Natuto ako ng moral lessons sa mga kwento nina Kuya Bodjie, Ate Shenna at Kuya Mario. Mahal ko ang lahat ng characters mula kina Kiko Matsing, Pong Pagong, Manang Bola (Perlas na bilog, wag tutulog-tulog. Sabihin mo sa’kin ang sagot. Ba-bebi-bobu!), Irma Daldal sa Likod ng Putting Tabing (Direk! Direk!), Ning-ning at Ging-ging… Hanggang ngayon kabisado ko pa rin ang ilang kanta tulad ng Alin-alin ang Naiba, Pagsama-samahin ang Pare-pareho, Tinapang Bangus, Alaga Namin si Puti, at syempre, ang Batibot Theme. Minsan nga, nakita ko si Kuya Bodjie sa PowerBooks. Gusto ko sya lapitan at kausapin at magpasalamat. Gusto kong malaman nya kung gaano kalaking impluwensya ang Batibot sa kabataan ko.

Nung isang araw daw nag-guest ang Batibot cast sa Unang Hirit. I think may efforts na ibalik ito, kahit sa pamamagitan na lang ng pag-bisita nila sa mga skwelahan. Ang puppets daw na sina Ning-ning at Ging-ging, ginawa na daw lifesize. Sabi nga nag kaopisina ko, si Ning-ning at Ging-ging daw nagmukha nang Susy and Geno (remember, sila yung mga mascot na dumadalaw sa schools natin at namimigay ng Sustagen nung mga bata pa tayo!) Iba pa rin talaga ang original na Batibot!

Lumaki ako sa Barrio Pacita, isang poverty-stricken barrio sa Caloocan City. Baranggay Captain ang daddy ko noon at sa private school ako nag-aaral, pero ang mga kalaro ko eh yung mga anak ng kapitbahay namin. Natuto akong magbasa dahil sa Funny Komiks, sa tulong nina Niknok Manok saka nina Bardagol at Matsutsu sa Planet of the Eyps.

Sobra rin akong hilig sa Cartoons—mula Looney Tunes hanggang sa iba’t ibang Disney Characters (favorite ko si Chip and Dale!). Nagustuhan ko rin ang Carebears…

Pero ibang-iba na ngayon. Nung isang araw, napanood ko sa HBO ang Carebears, 3D na! Pati sina Mickey Mouse, 3D na din! Pero hindi ako natuwa. Tapos, sabi nila sa ibang bansa, si Donald Duck pinagbawal kasi wala daw shorts. Bawal na rin yata ipalabas sina Tom and Jerry (ang sabi ng kapatid ko, dahil daw ito sa ilang eksenang nakikita si Tom na naninigarilyo). Lahat ng cartoons na ito ay pinanood ko ng sobra-sobra, pero wala naman itong naging masamang epekto sa aking paglaki. Hindi naman ako lumaking bastos o perverted dahil sa nakita ko si Donald Duck na walang shorts. Hindi rin naman ako lumaking violent dahil napanood kong naghahabulan sina Coyote at Road Runner. Kung nag-yosi man ako noon, malayo naman na impluwensya ni Tom the Cat ang dahilan. Para sa akin, ang masarap nga sa pagiging bata eh yung wala kang malisya, wala kang pinag-iisipan ng masama o kabastusan. Naiinis nga ako don sa mga ibang taong wala nang ibang malay gawin kundi hanapan ng reklamo pati ang mga cartoons, ang “demonic” messages daw kapag binack-mask ang mga kanta, ang mga “subliminal” meanings sa kahit anong likha na kadalasan naman eh exaggerated na lang at dulot lang ng mapag-hinala at maduming pag-iisip.

Palagay ko, kaya lalong lumalaking intolerant at impatient ang mga bata ngayon eh dahil naging overprotective na ang society. Dahil sa kapraningang dulot ng kung ano-anong pag-aaral, lumiliit ng lumiliit ang mundong naiiwan sa mga bata para mag-enjoy, maka-discover ng mga bagay, at makaipon ng mga alaalang babalikan nila kasama ng mga ka-edad nila hanggang sa pagtanda.

Parang mas na-develop sa kanila ang takot sa kung ano-anong bagay. Kami noon, ang naaalala ko lang na kinatatakutan namin ay a) ma-kidnap ng Bumbay; b) Multo sa bodega; c) Mapalo ng nanay/tatay. Pero libre kaming lumabas tuwing hapon, makipag-takbuhan sa kalsada na walang takot sa germs, Abu Sayyaf, kidnap for ransom… Ngayon, nakakalungkot na wala na halos mga batang naglalaro sa kalye. Para sa akin, dito pa naman unang nade-develop ang people skills, ang human interaction…dito ka unang natututo mag-handle ng rejection, ng pagka-talo…dito mo una nare-realize ang value ng teamwork… 

Sana lang hindi masyadong maging deprived ang mga bata. Wag sana silang pag-bawalang magbasa ng komiks o manood ng cartoons. Hayaan sana silang maglaro tuwing may pagkakataon. I’d love for my kids to have as a great a childhood as I, as well as most friends I know who are from the same generation, had.