My Turf

You can truly confirm that you’re way, way down in the dumps when:

a) your usually stingy friends begin to offer to treat you to dinner in a last-ditch effort to make you feel better, and;

b) it’s already more than two hours since you should have left, the lights in the other work stations have all been turned off except yours, yet you remain glued to your office chair, sobbing and bawling like a baby, wiping the tears with your blazer collar, playing Minesweeper while thinking the most self-cursing, self-deprecating thoughts, and listening to Silent Sanctuary’s Rebound (and they sing, "Sana hindi na lang pinilit pa, wala ring patutunguhan…").   

Hindi lang confirmed kundi confeermed: this is the lowest of lows.

Pull yourself together, girl…

Eh kaya naman pala lumaki ang boploks sa Math. Puro kolokoy ang mga Math teachers ko nung highschool! Hahaha.

Mga munting storya ng ilan sa mga pinaka-nakaaaliw na moments sa aming Math classes nung hayskul.

1. Yung isang teacher namin nung second year high school was balding, fat, had a big stomach, and two weird lines on his nose (na tinatawag namin noon na “cleft nose”). Isang araw, nagalit sya sa section namin kasi panay ang hagikgikan ng mga tao kahit seryoso naman sya sa pagtuturo. Siguro napikon na sya, bigla syang sumigaw, “Why are you laughing?!” with matching unrestrained panggi-gigil. Nanahimik kaming lahat.

“Do I look like funny?! Do I look like a clown?!”

Dramatic pause.

Fade up crowd laughter, thunderous loudness talaga! Halos magkahulog-hulog kami sa upuan sa kakatawa. Kasi naman, nagtanong ka pa!

2. Isa pa ulit na Math teacher. As always, maingay ang klase. The teacher grabbed the pencil holder, na isang globe with little holes in it. Sabay sumigaw sya ng, "Manahimik kayo! Hawak ko ang mundo!"
3. Nauso sa mga boys namin noon ang pagpapa-lobo ng laway (oo, kahit highschool na eh ang bababoy pa rin nila!). May seatwork kami noon sa klase ni "Cleft Nose." Nandon sya sa desk nya sa harapan at may sinusulat. Itong kaklase kong si Gelo ay may-I-palipad ng kanyang saliva bubble. Eh dumapo ba naman sa batok ng nakatungong teacher! Walang makapag-react sa amin. Mataimtim naming pinanood ang pag-hawak nya sa basang bahagi ng kanyang batok. Sabay pahid. Sabay tingin sa kisame at tila nag-iisip kung ano ang tumulong iyon sa kanya. Sabay amoy sa kamay nya. NYAHAHAHAHAHA! 

Wala.

Wala akong ibang gustong gawin. Kundi tumunganga. Tumulala. Tumanga.

Tumunganga. Tumulala. Tumanga.

Ang daming parties. Christmas Parties. Birthday Parties. Party-party-han. Hindi ko pinuntahan lahat. Maski isa. Pasensya na po.

Yung mga makakapagpasaya sa akin, ayaw akong pansinin (i.e. mga kliyente kong ayaw magsipag-bayad). HOY! Sagutin niyo ang mga email at tawag ko!

Ang 13th month ko, lumipad lang sa bundok ng Tralala. Nagbabayad ako ng mga taong nagsipag-trabaho sa projects ko at mga utang na parang hindi maubos-ubos (sa mga pinagkaka-utangan ko pa, pasensya na po). Pero ang mga may utang sa akin, ayaw ako bayaran. Pootrages na buhay ‘to…

‘Langya, akala ko nung sumubok ako ng maliit na negosyo, aalwan ang buhay ko. But noooo… Marami akong natutunan, tama yun. Pero habang nandito ako sa stage na ito na hindi pa ako nakakabawi ng mga nawala sa akin…ah ewan.

Ang isang buong araw ay nauubos sa pagpapakawala ng isipan. Malayo ang nararating ng imahinasyon, pero ang mga naaabot doon ay doon lang din nananatili.

Ang daming kailangan gawin. Ayaw kong gawin. Nakakatamad.

Parang sobra lang akong pagod palagi.

Kagabi, nakatulog ako sa sofa suot pa rin ang damit na suot ko na buong araw.

At ang lungkot, lungkot, lungkot ko pa rin.

Namamaos na si Barry Manilow sa pagkanta ng "Somewhere Down the Road."

‘Nyeta. College pa lang ako, eto na ang personal anthem/ battlecry ko.

Nag-iba lang ang pinagla-laanang tao, pero ang lab song ng buhay ko hindi pa rin nagbabago.

Puro na lang, "Malay mo…" Puro "Sana naman…" Puro "Baka malapit na…"

Puro asa, asa, asa. Nakakasawa. Nakakaasar.

Excited na kong umuwi para maka-tunganga ulit. Patawa-tawa ako sa opisina, pero charot lang yun.

Oo, depressed ako (see article title for my current state of mind). 

Positivist na depressed. Pwede pala eh…

Mahigit sa kalahati ng cellphone bill ko ay puro tawag sa’yo.

Pero natiis kong hindi ka i-text, hindi ka kausapin pagkatapos kong magalit sa’yo ng sobra-sobra nung nakaraan. Kung baga, nagkaroon ako ng matinding dahilan para iwaksi ka na sa buhay ko. Kahit text mo, nagawa ko na ring ‘di pansinin. Ewan ko lang kung nag-attempt kang kausapin ako sa YM. Hindi ko malalaman kasi nasa Ignore List kita. Kaya wag ka nang magtaka kung hindi ko sinasagot ang mga IM mo, kung meron man.

Mali talagang sumasa-sama pa ako sa workshop na yan. Sabi ko na nga ba hindi na muna tayo dapat nag-kita. Kasi don sa halos tatlong linggong wala tayong communication, pakiramdam ko nagiging ayos na ko. Tapos nung nagkasama tayo ulit don sa workshop, tatlong araw lang parang nagulo ulit, parang nasayang lahat ng lakas na inipon ko. Biglang wala na naman, biglang hindi ko na naman mapanindigan. Biglang hindi na naman kita matiis. Biglang hindi ko na naman kaya.

Pero napag-desisyunan ko na ulit na huling pagkikita na siguro yun. Kung hindi man maiwasan dahil sa parehas tayo ng mundong ginagalawan, nililinaw ko lang na hindi na tayo pwede maging mag-kaibigan. Hindi na muna. Saka na lang siguro pag okay ka na at okay na rin ako. Malungkot, oo, pero baka ito ang kailangan nating dalawa.

Kaya tigilan mo na ang pag-kamusta sa akin sa mga kaibigan natin. Wag ka na rin magparamdam. At lalong wag mo nga rin akong nila-"Love you." Ano man ang kahulugan nyan sa’yo, alam naman natin parehas na kalokohan yan.

Dati, nagiging iyakin lang ako pag lasing. Ngayon ko lang naranasan na umiyak sa kabarkada habang nagkakape at kumakain ng Krispy Kreme (desperado kasi ako kanina sa serotonin. Pero kahit chocolate-iced at cream filled donut, wala palang panama sa sobrang lungkot). Ngayon ko lang naranasan na ngumawngaw ng mahigit 20 minutos sa taxi, na pati yung driver, siguro sa sobrang awa sa akin, na-bother na eventually at napatanong kung baket naghaha-hagulgol ako. 

Ngayon ko lang naranasan makatulog sa kakaiyak. At magising na naiiyak-iyak pa rin. Ngayon lang. Sa’yo lang. 

Iba ka rin eh.

Sabi sa kanta, "Wag ka nang umiyak. Sayang ang luha." Kung sino man ang sumulat nito, pasok sya sa banga. Mahigit kalahating taon na akong ganito. Made-dehydrate na ko nyan… Kaya tama na. 

Tinext ko na sa’yo kagabi ito, pero gusto ko lang ulitin. Bilang pagtatapos, gusto ko lang malaman mo na lahat ng sinabi ko sa’yo noon, totoo yun. Hindi mo na kailangang sumagot dito, gusto ko lang talagang ipaalam sa iyo na despite all that happened, I still believe you’re a good person–you deserve to be loved and you deserve to find your happiness. Kung saan mo man mahahanap yun, ikaw lang ang makakapagsabi. 

Even if we don’t end up friends, at least I was able to tell you this. I sincerely wish you all the best.

May you find whatever it is you are looking for. Good luck and goodbye.

Aba, magda-dalawang taon na pala mula nung sinulat ko ang kauna-unahang entry sa blog na ito!

Kay bilis-bilis lumipas ng funahown… 

The holiday season always, always depresses me.

It’s probably because it gets me thinking about certain life facts that remain the same and do not show the slightest glimmer of hope of ever changing.

Zigh.

My laments then remain my laments now.

More than 4 years have ended since I wrote this, and not a thing has changed. Well some minute opportunities came and went, but none brought the person I wrote about on that lonely evening of 2003.

Who are you? Where are you? Do you even exist?

Boo-hoo.

End note:

Well, I was given momentary reprieve from my drama-queen rantings last night after the unbelievably tiring (try decorating a gigantic venue then doing tech direction immediately after–I was a useless, unmoving, terrible-headache-personified heap come program-end) company Christmas Party.

Why? ‘Cause I won a washing machine in the raffle! Wahoo! Yipee! Yay!

So there I was in my 80s attire (leggings, giant hoops, curly hair…all that jazz!), tired as an overworked horse, jumping up and down like a lunatic in front of the tech booth! Hehehe. 

I’ve never won a thing in any raffle, so I am taking the fact that I won a decent appliance this year as a sign that my luck is finally turning. 

Happiness! Thank God for small joys.

Yang reklamo na yan sa mga Presidente ng Pilipinas, hindi na natapos-tapos. Lahat na lang ng pangulo, gustong ipatanggal. Lahat na lang ng pangulo, gusto patalsikin. Lahat na lang ng malagay sa pwesto, gusto pabagsakin.

Ako din tulad ng karamihian sa kakilala ko, sukang-suka na sa walang katapusang pagre-reklamo. Pwede bang magpatapos naman tayo ng isang term? And if only for the fact na hindi pushover itong si Gloria at hindi sya makaya-kaya ng mga oportunistang nagpapapansin lang din naman at naghahangad maupo, parang mas gusto ko pang manatili na lang si Arroyo dyan. Yes, despite the countless accusations being hurled at her presidency.

Hindi pinuno ang mali sa bansang ito kundi mindset: ang pakiwari ng Pilipino sa sarili nya. Ang pagtinging second-class citizen sya sa sarili nyang bansa. Ang palagay na hindi nya kaya at wala syang mararating at responsibilidad ng gobyernong pakainin, bihisan at pag-aralin sya–kaya kahit may kapasidad naman syang gawan ng paraan ang sarili nyang sitwasyon (nakakabili nga sya ng latest cellphone model, lagi syang may load at unlimited pa, laging may pang-handa tuwing piyesta, nakakabili ng DVD player at kumpleto ang DVD collection, nakakagawa ng paraan para magkaroon ng pang-bili ng alak at pulutan gabi-gabi), hindi nya gagawin. Kasi ang nakatanim sa isip nya, at araw-araw na ipinaalala sa kanya ng radyo, telebisyon at dyaryo, na ganyan ang buhay mo dahil kasalanan ng gobyerno. Lahat na lang, kasalanan ng gobyerno. Kahit ikaw naman itong tamad at gawa ng gawa ng anak (eh sabay tinutuligsa pa ng simbahan ang paggamit ng contraceptives tapos hindi naman tutulong sa pagpapakain ng libo-libong batang anak-mahirap), kasalanan pa rin ng gobyerno.

Eto na lang, classic example ng never-ending finger-pointing. Pasintabi lang po sa marami kong mga kaibigang naninirahan at naghahanap-buhay abroad. I do not mean to offend the OFWs, pero nakakapikon lang kasi ang ilan sa inyo na nagde-demand ngayon ng special exchange rates kasi daw dahil sa laki ng inilakas ng piso, lumiliit na ang value ng ipinadadala niyo sa inyong mga kamag-anak dito sa Pilipinas. Eh leche naman o! Nung naghihikahos ang ekonomiya ng bansa, when the ship was sinking, you were the first ones to jump out. Kayo itong angal ng angal na walang pag-asa ang Pilipinas kaya kayo umalis, gusto nyo ng mas magandang buhay. FINE. Nung bagsak ang ekonomiya, sinisi ang gobyerno dahil “napilitan” kayong mangibang-bayan. FINE. Pero ngayong maganda ang takbo ng ekonomiya, sinisisi niyo pa rin ang gobyerno kasi the peso became stronger, thus making your remittances lower in value? Sa totoo lang, ilan lang ba sa inyo na pagtulong sa bansa ang dahilan ng pag-alis? Hindi ba tuwang-tuwa pa nga kayo noong mga panahong lugmok ang bayan kaya naghihingalo ang piso, nung umakyat mula sa 25 to 40 to more than 50 ang value ng peso against the dollar?! Tapos ngayon ang lakas ng loob mong humingi ng special exchange rate?!! ‘Ta naman! Wag naman sanang masyadong selfish!

Sa totoo lang, mas gusto ko na lang munang mag-focus sa maliit kong mundo–gawin ng maayos ang trabaho ko, wag lumabag sa batas, maging mabuti sa kapwa, magbigay ng makakayang tulong kahit limitado. Feeling ko, mas productive ako bilang Pilipino sa pagiging simpleng mamamayan. Kesa gagawa ako ng isang napakalaking hakbang na mamemerwisyo ng isang katerbang taong ni hindi man lang sumasang-ayon sa akin? Bakit ba ipinagpipilitan natin ang gusto natin sa iba? Porke ba may iba silang pananaw ibig sabihin nagbubulag-bulagan na sila or they love the country less? I’m sorry, but I really do not think so…

Bakit pag tayo (the so-called "educated" ones) ang namili ng lider, e.g Chief Justice Puno, dapat tanggapin ng lahat ng Pilipino? Sino ba ang nagsabi sa atin na gusto rin nila si Puno? Kilala ba nila si Puno? Tapos kekwestyunin natin ang pandaraya noong eleksyon, ang legitimacy ng gobyerno ni Arroyo. Ano ang kinaibahan noon sa pagpupumilit nating palitan sya ng isang lider na tayo-tayo lang naman ang pumili? Paano magiging stakeholders sa effort ang mas nakararami kung tayo-tayo lang naman ang nagkakaintindihan?

Bakit pag opinyon ng mga “intellectuals,” mga nakapag-aral, agad ipinapalagay na yun din ang opinyon ng masa? Hindi kaya nagmumukhang yan ang popular opinion kasi ang mga taong nagpapakalap ng ganitong ideya ay yun lang may mga access sa iba’t-ibang media—malalakas ang mga boses kasi mayayaman o makapangyarihan. Nagpapanggap na para sa pag-asenso, pero ang totoo, bini-breed lang ang feelings of anger and despair to the people who do not have the means or even the access to voice out their dissent. Pag may mga magagandang pangyayaring naganap dahil sa effort ng gobyerno, hindi ibinabalita. Inaaba ng inaaba ang mga mahihirap, sinasabing hindi sila pinapansin ng gobyerno—eh, pootek, kung ganyan ka pala ka-concerned, aba, bigyan mo nga ng espasyo sa TV, radio, dyaryo ang mga taong sinasabi mong “kawawa” para marinig naman sila! Ni hindi nga nila nababasa ang mga “email” mo tungkol sa kanila. Ni wala nga silang access sa computer. Tapos nagsasalita ka na para bang kilalang-kilala mo sila, that you really feel for them, that you are certain they share your anger. When, for all you know, they really don’t give a shit cause they are pre-occupied with other things that are of greater importance to them.

Sabi ng ilang mga kaibigan kong nagtatrabaho sa mga malalaking bangko at pribadong economic firms, maganda nga daw ang kasalukuyang takbo ng ekonomiya. Sabi pa nga ng economist friend kong si Kathy na isang henyo sa paga-analisa ng trends sa national at international market, napakalaking posibilidad na magtutuloy-tuloy ito sa mga susunod na taon. AT zero, ubos na, WALA NA tayong utang sa IMF. For the first time in the history of the Philippines. Dinugo daw ng husto ang Bangko Sentral at kailangang kumayod ng doble para bawiin ang losses caused by paying off all the debt, pero at least, hindi na tayo magwo-worry sa mga interes ng utang na kung hindi binayaran ngayon eh mamanahin pa ng mga kaapo-apuhan natin. Eto naman ang nakakatuwang opinyon ng kaibigan kong si Lala, isa rin itong eksperto na nagtatrabaho sa isang multinational bank, na isinulat nya sa kanyang blog:

“Pwede bang maghintay na lang tayo ng 2010?!?! Ang taas ng piso, ang daming trabaho, ang daling umutang sa bangko, ang daming 0% installment offers sa mall, ang daming mall, ang daming kotse sa daan, boom ang real estate so mas madaling magkabahay at ang daling sumakay ng eroplano dahil sa talamak na mga airline promos…. sa palagay ko naman, kung masama talaga ang gobyerno, hindi tayo makakatamasa ng mga ganito.”

Syempre may hihirit dyan na isang rekwa pa rin ang mahirap, walang makain, walang matirhan, may kalunos-lunos na kalagayan. Ang sa akin lang, hindi naman kasi pwedeng lahat tayo eh sabay-sabay uunlad. Syempre dahan-dahan yan, depende sa sikap, depende sa mga oportunidad na dumating, depende sa diskarte. Malaking factor ang national government, pero hindi helpless ang isang indibidwal. Kasi napaka-impatient natin eh. Gusto natin lahat NOW NA. Gusto lahat BIG RESULTS. Yung mga maliliit na steps towards improvement, pinagtatawanan, nire-regard as insignificant instead na i-encourage. Focus ng focus sa mga palpak ng national government, pero hindi binibigyang pansin ang halaga ng local governance. Bine-brainwash ang mga tao na kumontra ng kumontra, ichina-channel ang effort ng mamamayan sa pag-sali sa mga protesta when there are so many good, albeit small, projects that would yield positive, concrete results that need volunteers. Ang support, ang muscle, ang pera, mas inilalagak sa pag-laban sa kung ano-anong mali sa taas kesa sa pagpa-participate at pag-suporta sa mga initiatives na tama. You want governance to work? Maket it inclusive. Make it participatory. For Pete’s sake, STOP making people feel that they are the problem instead of a GREAT, VITAL PART OF THE SOLUTION.

Naniniwala ako sa konsepto ng Tipping Point. Ang maliliit na bagay, pag compounded, could lead to unbelievably great things in the future. Ibinahagi ni Malcolm Gladwell na author ng librong Tipping Point kung paano napababa ng sobra-sobra ang tila hindi masolusyunang krimen sa New York noong ’90s. Nilinis ng head ng police department ang grafitti sa mga train station at hinuli lahat ng tumatakas at sumasakay ng walang bayad sa mga tren. Parang nakakatawa, parang imposible. Pero totoong nangyari. At nagtagumpay. Umaasa akong ang maliliit na positibong hakbang eh magkakaron din ng ganitong resulta. We have to start popularizing the essence of self-empowerment–yes, in our own small circles, or whatever number of people we could reach, regardless of magnitude. Kung hindi natin mare-realize ang ating sariling significance—the importance of our individual contributions as citizens of this country, even in our personal and professional affairs, no matter how humble–at patuloy na iaasa ang buhay at kapalaran natin sa kasalukuyang liderato, magpapalit lang tayo ng magpapalit ng Pangulo pero hindi tayo uusad. Dahil walang Presidente, gaano man kagaling, ang kayang kumayod para sa isang buong bansa.

Hindi ko dine-deny na may masasamang nangyayari sa bansang ito, pero pinipili kong ituon ang atensyon ko sa ibang bagay, mas gusto kong gawin ang sa tingin ko ay kaya ko at mas makakatulong ako. Makipag-cooperate sa gobyerno by being a good Filipino. Maghanap ng good news, mga best practices na mula sa grassroots at gawan ito ng dokumentaryo. Ipagpatuloy ang aking maliliit na projects na kahit papano, nakakapagbigay ng “raket”, extrang kita sa mga walang trabaho. Ayan ang gusto kong gawin. Agree ako sa napakagandang isinulat ng ad industry bigwig na si Mr. Willy Arcilla: by merely doing a little extra and adding a little heart to tasks we already do very well, we are contributing to the seemingly insurmountable task of nation-building.

Kaya mas gusto ko na rin na tapusin na lang ni GMA ang 2010. I do not heed calls for another “People Power” to topple this government because I don’t think it’s a step forward. Ginawa na natin yan. Dalawang beses na. May nagbago ba sa Pilipinas? Umunlad ba ang Pilipino? Hindi.

Kasi ang progreso, hindi lamang nasa liderato, kundi nasa bawat tao. The previous People Power movements led to a change in leadership, but none led to a change in mindset which could bring about REAL, long-lasting, sustainable development. The moment the Filipino realizes that the course of his life is for him to decide, that the amount of bullshit he is willing to take and swallow is for him to determine, that how his situation changes from awful, to okay, to GREAT depends on him and him alone–now THAT is People Power.

The perpetuation of the belief that our destinies and the status of the country in general lies in the hands of others, in this case the government, HAS GOT TO STOP. We are not helpless people, so sheesh, stop trying to “rescue” us.

Pustahan tayo, kung magtagumpay man ang pagpapa-talsik kay Arroyo, bumilang ka lang ng buwan, magkakaroon na naman ng katakot-takot na pag-aaklas para patalsikin naman ang papalit sa kanya.
Then the oh-so fed-up Pinoys and Pinays will just roll their eyes and say, “Tangna, eto na naman tayo…”

PARA KAY TRILLANES AT MGA KASAMA: Dahil sa sandamakmak na perwisyong dinulot nyo sa kapwa nyo, mas lalo pa akong nawalan ng tiwala sa inyo!

Ang pagbabago, lalo na sa mindset ng tao, ay hindi ginagawa ng bara-bara at walang kaplano-plano. Kung gusto mo ng pagbabago, tyagain mong ipa-intindi sa mga tao ang puno’t-dulo ng ipinaglalaban mo. Bakit nga ba tayo dapat magalit? Bakit natin kailangang mag-aklas? Bakit kailangan nating palitan ang gobyernong ito? Sino ang ipapalit natin? Bakit siya? Bakit sila?

Kung wala kang stratehiya, kahit mag-hihiyaw ka buong araw, walang sasama sa’yo. Sa isang bansang naging komportable at sanay na ang mga tao sa pagtitiis, mahihirapan ka talagang magsimula ng pagbabago hangga’t ikaw mismo ay hindi nagbabago.

Tulad ng napatunayan ng nangyari sa Makati kanina, hindi na umuubra ang call for People Power. Iilan na lang ba ang naaantig sa mga sumisigaw sa kalsada? Sa aking personal na pananaw, naiirita na ang karaniwang mamamayan sa rally–sa buhol-buhol na trapik na dinudulot nito, sa mga naaapektuhang negosyo, mga manggagawang arawan ang bayad na nape-pwersang magliban sa trabaho… Suma total, sa ganitong panahon na mas prayoridad ng tao ang kanyang survival, hindi na akma ang mga hakbang na gumana noon. Kailangan nang mag-shift ng gear, mag-palit ng style.

Sana maintindihan lang na hindi ibig sabihin nito na ang mga taong ayaw sa rally, walang pakialam sa Pilipinas. Ibang ruta lang tungo sa pagbabago ang gusto nilang daanan. Sana’y magkaroon ng mas malalim na pag-analisa kung bakit ayaw sumama ng mga tao sa mga mobilisasyon, sa mga pag-aaklas laban sa administrasyon. Sana hindi agad-agarang i-label ang mga taong may kakaibang paniniwala as "apathetic." Sana pag-tuunan din ng pansin ang mga nagli-lider-lideran sa laban. Maaaring hindi naman kasi ang ideya ng pagpapa-talsik kay Arroyo ang ayaw bilhin ng taongbayan–masyado lang kasing garapalan ang personal na agenda ng mga tao sa likod nito (tulad ng linya ni Trillanes na, "Nasa harap ninyo ngayon ang alternatibo…" Pootrages. Eh kaya naman pala gustong paalisin ang kasalukuyang Presidente, kasi gusto nyang sya ang umupo sa palasyo!).

Ang haba na ng intro ko. Heto ang isang good-natured conversation with a good friend, writer-activist Herbert "Pervieboobear" Docena. Feel free to read the kilometric exchange that stemmed from two Filipinos’ love for country and desire for change.

Isang mahabang argumento sa YM na nagsimula dahil sa aking status na, "FUCK OFF, TRILLANES! Ambitious, self-righteous asshole! Messiahnic Complex!"

__________________________________________________________________ Herbert Docena (11/29/2007 5:58:17 PM): wooboo!

Herbert Docena (11/29/2007 5:58:25 PM): hindi ka naman galit kay trillanes no?

Che Ingles (11/29/2007 6:03:45 PM): galit ako sa kanya!

Che Ingles (11/29/2007 6:03:57 PM): humihingi ng pagbabago, wala namang better alternative na pino-propose!

Che Ingles (11/29/2007 6:04:00 PM): GMA o Pagbabago?

Che Ingles (11/29/2007 6:04:03 PM): Eh anong pagbabago?

Che Ingles (11/29/2007 6:04:07 PM): magiging presidente sya!?!!

Herbert Docena (11/29/2007 6:04:17 PM): fuck trillanes but what to do with GMA?

Che Ingles (11/29/2007 6:04:26 PM): fuck her too

Che Ingles (11/29/2007 6:04:27 PM): hahaha

Che Ingles (11/29/2007 6:04:33 PM): let them fuck each other

Herbert Docena (11/29/2007 6:04:34 PM): is change possible with GMA in power?

Che Ingles (11/29/2007 6:04:55 PM): ang sa akin lang, if you want change, know what you want to change and plan how you’ll change it

Che Ingles (11/29/2007 6:05:02 PM): hindi yung bara-bara

Herbert Docena (11/29/2007 6:05:07 PM): haha

Che Ingles (11/29/2007 6:05:16 PM): wo-walkout ka sa hearing, tapos magde-declare ka ng kung ano-ano sa HOTEL

Che Ingles (11/29/2007 6:05:17 PM): sosyal!

Che Ingles (11/29/2007 6:05:22 PM): manila pen pa talaga ang pinili

Che Ingles (11/29/2007 6:05:24 PM): hahaha

Herbert Docena (11/29/2007 6:05:26 PM): haha

Che Ingles (11/29/2007 6:05:34 PM): baket lagi sya sa hotel nanggugulo?

Che Ingles (11/29/2007 6:05:40 PM): ayaw nya mainitan?! gusto nya aircon!?

Che Ingles (11/29/2007 6:05:49 PM): tapos susuko din naman

Che Ingles (11/29/2007 6:06:05 PM): binulabog mo lang ang mga inosenteng nagtatrabho ng maluwalhati sa makati

Che Ingles (11/29/2007 6:06:16 PM): eh iilan lang ba sa mga yan ang sumsang-ayon sa iyo

Che Ingles (11/29/2007 6:06:23 PM): pinagpipilitan mo ang gusto MO sa mga tao

Che Ingles (11/29/2007 6:06:30 PM): eh pano kung di naman yan ang gusto nila

Che Ingles (11/29/2007 6:06:42 PM): hindi ako galit neto ha

Che Ingles (11/29/2007 6:06:43 PM): hahahaha

Herbert Docena (11/29/2007 6:06:53 PM): chill

Che Ingles (11/29/2007 6:06:57 PM): kakaasar

Che Ingles (11/29/2007 6:07:00 PM): buti na lang gwapo sya

Herbert Docena (11/29/2007 6:08:34 PM): i’m more angry with GMA though

Che Ingles (11/29/2007 6:08:40 PM): yeah, i know…

Che Ingles (11/29/2007 6:08:59 PM): gusto ko lang maging equipped ang mga tao to make better decisions for themselves

Che Ingles (11/29/2007 6:09:12 PM): more intelligent, more informed, more confident decisions!

Che Ingles (11/29/2007 6:09:30 PM): para hindi na sila inuuto

Herbert Docena (11/29/2007 6:09:31 PM): well, i guess trillanes is trying to make the options clearer

Che Ingles (11/29/2007 6:09:33 PM): hindi na sila niloloko

Che Ingles (11/29/2007 6:09:54 PM): ang dali-dali nila ma-sway cause di nila alam

Che Ingles (11/29/2007 6:10:03 PM): saka feeling nila kawawa sila

Che Ingles (11/29/2007 6:10:10 PM): cause that’s what so many people make them believe

Che Ingles (11/29/2007 6:10:22 PM): na wala na silang magagawa. at kawawa sila hanggat walang "pagbabago"

Che Ingles (11/29/2007 6:10:45 PM): eh maparaan naman ang mga pilpino! kahit squatter may cellphone, nakakainom pa nga gabi-gabi!

Herbert Docena (11/29/2007 6:10:46 PM): well, trillanes apparently doesn’t believe wala syang magagawa

Che Ingles (11/29/2007 6:10:53 PM): ibig sabihin, kung gugustuhin, kakayanin

Che Ingles (11/29/2007 6:11:10 PM): kaya lang, lagi sinasabi sa kanila, you couldnt make it if this lousy government doesnt help you!

Herbert Docena (11/29/2007 6:11:10 PM): and he’s asking people to do something

Che Ingles (11/29/2007 6:11:21 PM): what does he want people to do?

Che Ingles (11/29/2007 6:11:23 PM): rally?

Che Ingles (11/29/2007 6:11:25 PM): na naman?

Che Ingles (11/29/2007 6:11:35 PM): hindi magtrabaho, manghingi sa gobyerno

Che Ingles (11/29/2007 6:11:42 PM): magsisigaw sa kalsada

Che Ingles (11/29/2007 6:11:44 PM): tapos ano?

Herbert Docena (11/29/2007 6:11:47 PM): to change the government?

Che Ingles (11/29/2007 6:11:47 PM): anong pagbabago?

Che Ingles (11/29/2007 6:11:51 PM): o tapos?

Che Ingles (11/29/2007 6:11:54 PM): sinong papalit?

Herbert Docena (11/29/2007 6:11:55 PM): isn’t that a starting point?

Che Ingles (11/29/2007 6:11:57 PM): sinong uupo?

Che Ingles (11/29/2007 6:12:04 PM): who’s to decide?

Herbert Docena (11/29/2007 6:12:06 PM): is it possible for change to happen under GMA?

Che Ingles (11/29/2007 6:12:07 PM): snap elections?

Che Ingles (11/29/2007 6:12:13 PM): who will disburse funds for an election?

Che Ingles (11/29/2007 6:12:21 PM): sinong magsisiguro na wala na namang pandadaya?

Che Ingles (11/29/2007 6:12:29 PM): sinong mago-organisa ng lahat ng yan

Che Ingles (11/29/2007 6:12:42 PM): kung gusto mo ng pagpapalit ng gobyerno, isipin muna kung sino ang ipapalit

Herbert Docena (11/29/2007 6:12:43 PM): o sige, what

Herbert Docena (11/29/2007 6:13:00 PM): o sige, what’s the alternative? the default alternative is GMA

Herbert Docena (11/29/2007 6:13:38 PM): i think the idea of a transitional government is a start

Che Ingles (11/29/2007 6:13:50 PM): who will sit in that transition government?

Che Ingles (11/29/2007 6:13:52 PM): who will choose them?

Che Ingles (11/29/2007 6:13:58 PM): eh di prominent few lang din ang mamimili

Che Ingles (11/29/2007 6:14:03 PM): it’s the same banana, wooboo

Herbert Docena (11/29/2007 6:14:06 PM): Reynato Puno, SC chief seems credible

Che Ingles (11/29/2007 6:14:14 PM): "seems"

Herbert Docena (11/29/2007 6:14:32 PM): we need to have genuinely democratic elections not dominated by the trapos

Che Ingles (11/29/2007 6:14:32 PM): eh legitimacy ng presidency ng GMA ang in question di ba

Che Ingles (11/29/2007 6:14:44 PM): eh anong diprensya nun sa iisang tao o grupo lang o pumili?

Che Ingles (11/29/2007 6:15:02 PM): eh baket ang opinyon ng iilan who "seems" credible, dapat tanggapin natin?

Herbert Docena (11/29/2007 6:15:33 PM): a transitional government that will put in place a truly honest, democratic elections so that we can really have our choice

Herbert Docena (11/29/2007 6:15:54 PM): we can’t have these honest democratic elections under GMA

Herbert Docena (11/29/2007 6:16:10 PM): we need to start from somewhere, we need to have a clean break

Herbert Docena (11/29/2007 6:20:50 PM): the transitional government would be composed only of the most honest, most competent people possible and they should have no other power but to put in place the framework for how to install a new government

Herbert Docena (11/29/2007 6:21:42 PM): there’s no assurance that we can get the right people for this transitional government but no victory has ever been achieved without taking risks

Herbert Docena (11/29/2007 6:21:47 PM): either we take that risk or we

Che Ingles (11/29/2007 6:21:50 PM): hay, nako, wary lang ako dyan

Herbert Docena (11/29/2007 6:21:53 PM): or we’re stuck with GMA

Che Ingles (11/29/2007 6:21:57 PM): sino ang mamimili sa kanila

Che Ingles (11/29/2007 6:22:06 PM): and sinong magte-take ng responsibilty kung palpak yan

Herbert Docena (11/29/2007 6:22:11 PM): yes, sure, pero what’s the alternative?

Che Ingles (11/29/2007 6:22:14 PM): feeling ko, uulit ulit lang ang cycle na ito

Herbert Docena (11/29/2007 6:22:21 PM): GMA staying in power is the alternative

Che Ingles (11/29/2007 6:22:31 PM): oh yes, let her stay powerful

Herbert Docena (11/29/2007 6:22:31 PM): and there’s going to be no change under her

Che Ingles (11/29/2007 6:22:36 PM): and be more and more powerful!

Che Ingles (11/29/2007 6:22:39 PM): bwahahaha

Che Ingles (11/29/2007 6:22:40 PM): joke lang

Herbert Docena (11/29/2007 6:23:05 PM): wary rin ako and there are no guarantess, we all have to be vigilant about it

Che Ingles (11/29/2007 6:23:11 PM): hindi ka ba naniniwalang baka may magagnda naman sanang mangyayari kung hindi lang naguubos ng oras ang mga tao sa pagkontra kesa sa pag-cooperate

Herbert Docena (11/29/2007 6:23:18 PM): "pagbabago"

Herbert Docena (11/29/2007 6:23:25 PM): wont happen without us

Che Ingles (11/29/2007 6:23:29 PM): lahat ng ginagawa ng gobyernong to, sinisimulan pa lang binabato na

Che Ingles (11/29/2007 6:23:42 PM): wala nang natapos, kasi lahat kontra na agad

Herbert Docena (11/29/2007 6:23:53 PM): cooperate with GMA? after all the corruption that’s been exposed?

Herbert Docena (11/29/2007 6:24:04 PM): wala bang base for pag-kontra?

Herbert Docena (11/29/2007 6:24:24 PM): the NBN scandal? Hello Garci? the pay-offs in malacanang?

Che Ingles (11/29/2007 6:24:53 PM): parang ang gusto ko na lang ngayon, ang mga tao matutong magtiwala sa sarili nila

Che Ingles (11/29/2007 6:25:04 PM): para di na sila inuuto ng ibang nakapag-aral

Herbert Docena (11/29/2007 6:25:26 PM): oo. matutong magtiwala na they don’t have to settle for what is currently happening. that they can change things

Herbert Docena (11/29/2007 6:25:39 PM): that change won’t happen without them

Herbert Docena (11/29/2007 6:25:53 PM): na lolokohin tayo ng lolokohin hanggat nagpapaloko tayo

Che Ingles (11/29/2007 6:26:09 PM): i guess wala kasi akong tiwala sa mga taong nagpu-push para sa pagbabago

Che Ingles (11/29/2007 6:26:12 PM): chiz escudero?

Che Ingles (11/29/2007 6:26:20 PM): and others like him?

Che Ingles (11/29/2007 6:26:24 PM): personal agenda galore?

Che Ingles (11/29/2007 6:26:27 PM): wag na lang

Che Ingles (11/29/2007 6:26:35 PM): robert reyes?

Che Ingles (11/29/2007 6:26:42 PM): na wala nang kinatuwaang president

Che Ingles (11/29/2007 6:27:01 PM): sino ba ang katiwa-tiwalang namumuno sa paghingi ng pagbabago?

Che Ingles (11/29/2007 6:27:22 PM): kaya pano naman gaganahan ang mga tao sumali sa paglabang yan

Herbert Docena (11/29/2007 6:27:34 PM): i’m wary of all of them, including trillanes

Che Ingles (11/29/2007 6:27:41 PM): eh puro dishonest din yung mga nambabato sa legitimacy ng gobyerno

Herbert Docena (11/29/2007 6:28:06 PM): we don’t have to settle for them

Herbert Docena (11/29/2007 6:29:15 PM): but the default is GMA

Herbert Docena (11/29/2007 6:29:26 PM): is she better than them?

Herbert Docena (11/29/2007 6:29:58 PM): at the end of the day, the only thing we can do is to make sure that there’s always this threat of change hanging over any of our leaders

Herbert Docena (11/29/2007 6:30:18 PM): that we are always watching and that we won’t tolerate corruption

Herbert Docena (11/29/2007 6:30:46 PM): we’re not sending this message by tolerating GMA

Che Ingles (11/29/2007 6:32:58 PM): haaay

Che Ingles (11/29/2007 6:33:15 PM): ako talaga, sa ngayon, mas gusto ko na lang na bottom-upwards na pagbabago

Che Ingles (11/29/2007 6:33:38 PM): pag nagbago na ang pagtingin ng pilipino sa sarili nya, hindi na sya papayag na ganong treatment ang gagawin sa kanya

Che Ingles (11/29/2007 6:34:39 PM): at mas malakas ang loob nyang makipaglaban at humingi ng pagbabago

Che Ingles (11/29/2007 6:35:18 PM): at pati yung mga taong nakaupo, hindi na sya mamaliitin

Che Ingles (11/29/2007 6:35:34 PM): kasi alam nya na alam na ng mga tao at hindi na sila maloloko

Herbert Docena (11/29/2007 6:35:56 PM): hear hear. pero ngayon pinagloloko sila. what should they do about it?

Che Ingles (11/29/2007 6:36:07 PM): maghintay ng 2010

Che Ingles (11/29/2007 6:36:10 PM): HAHAHAHA

Herbert Docena (11/29/2007 6:38:00 PM): para si mar roxas naman manloko sa kanila

Che Ingles (11/29/2007 6:48:01 PM): hahaha

Che Ingles (11/29/2007 6:48:04 PM): ayaw mo ba si mar

Herbert Docena (11/29/2007 6:49:45 PM): wala akong tiwala sa kanya, or with manny villar, or with whoever else is running under elections that are structured in such a way as to advantage the trapos, in such a way as to frustrate bottom-up change

Herbert Docena (11/29/2007 6:50:18 PM): puro trapo lang laging mananalo kasi sila yung may pera or sila yung mangangako ng kung anek-anek para makapag-raise ng pera

Che Ingles (11/29/2007 6:56:57 PM): eh ganun din naman yung mga nasa oposisyon eh

Herbert Docena (11/29/2007 6:58:03 PM): kaya nga transitional government dapat

Che Ingles (11/29/2007 6:58:11 PM): sino nga pipili

Che Ingles (11/29/2007 6:58:19 PM): ng uupo doon

Che Ingles (11/29/2007 6:58:30 PM): di ba kaguluhan na naman yan kasi maguunahan na naman yung mga buwaya

Herbert Docena (11/29/2007 6:58:33 PM): tayo!

Che Ingles (11/29/2007 6:58:39 PM): yeah, sure

Che Ingles (11/29/2007 6:58:41 PM): ayan na naman

Herbert Docena (11/29/2007 6:58:53 PM): akala ko ba bottom-up gusto mo?

Herbert Docena (11/29/2007 6:58:56 PM): so how can’t we be involved?

Herbert Docena (11/29/2007 7:02:24 PM): in any case, unless we have this clean break, we can have the bottom-up change that we aspire for

Herbert Docena (11/29/2007 7:02:32 PM): can’t

Che Ingles (11/29/2007 7:08:58 PM): not that i dont want to be involved

Che Ingles (11/29/2007 7:09:03 PM): but that is such a vague answer

Che Ingles (11/29/2007 7:09:10 PM): "we " will form the transition government

Che Ingles (11/29/2007 7:09:15 PM): so what will be our involvement in it

Che Ingles (11/29/2007 7:09:22 PM): arent we part of the government yet now

Che Ingles (11/29/2007 7:09:29 PM): we are naman, hindi lang tayo leader

Che Ingles (11/29/2007 7:09:36 PM): im asking, who will lead that transition government

Che Ingles (11/29/2007 7:09:41 PM): sino uupo, sino pipili sa uupo

Herbert Docena (11/29/2007 7:09:57 PM): well, the names that have been suggested so far is SUpreme Court chief justice Reynato Puno

Herbert Docena (11/29/2007 7:10:29 PM): i don’t think we will ever be sure of what he will do but he is for sure better than the proven crook and liar that GMA is

Herbert Docena (11/29/2007 7:11:06 PM): he has had very good positions on democracy, human rights, and the economy

Che Ingles (11/29/2007 7:12:41 PM): hay, sana nga

Herbert Docena (11/29/2007 7:13:59 PM): there are no guarantees in life pero we can take our chance and be vigilant

Herbert Docena (11/29/2007 7:17:04 PM): otherwise we keep having to settle for who’s there

Che Ingles (11/29/2007 7:17:25 PM): nakakatamad eh

Che Ingles (11/29/2007 7:17:26 PM): hahaha

Herbert Docena (11/29/2007 7:18:46 PM): honga, paloko na lang tayo

Herbert Docena (11/29/2007 7:18:48 PM): hahaha

I have always been a true believer of this idea.

Marami akong kwento tungkol sa aming recent trip to Camiguin (na nagkaroon pa ng side trips to Cagayan de Oro and Bukidnon!), pero isang part lang muna ang ishe-share ko ngayon. Excited lang akong ibahagi ang nangyari sa akin pagkabalik namin mula sa lakad na iyon.

Cebu Pac: Palpak!

Ang schedule ng uwi namin ay November 4, Sunday. Nakalagay sa aming

Cebu Pacific ticket na ang alis ng eroplano ay 17:30. Bago mag-alas dose ng tanghali ay nilisan na namin ng aking mga kasamang sina Sunshine, Herbert, Anya at Raz ang Seascape Resort sa isla ng Camiguin kung saan kami nag-stay for 4 days and three nights. Pero talagang hindi guarantee na pag maaga kang umalis ay maaga ka ring makararating. “Series of Unfortunate Events” ang nangyari sa amin. Una, na-miss namin by a few minutes ang 12 PM ferry papuntang Misamis Oriental kaya kinailangan pa naming hintayin ang kasunod na aalis ng 1 PM. Ayos lang naman sana. Balak din naman namin talagang mananghalian muna dahil ubod ng haba ang biyahe mula Camiguin hanggang Cagayan de Oro kung saan kami sasakay pabalik ng Maynila. Pagsakay namin ng ferry, kataka-takang mahigit 30 minutes pa bago ito umalis! Noon pa man ay medyo kinakabahan na kami dahil mahigit isang oras ang biyahe ng Ferry at alam din naming mula Balingoan sa Misamis Oriental, dalawang oras ang biyahe hanggang Cagayan. At hindi pa ito dyan nagtatapos! Mula sa bus terminal ng CDO, halos isang oras pa ulit bago makarating ng airport.

Pagdating naming sa Balingoan, umaasa kaming makakasakay ng “express” van na mas mabilis dederecho sa CDO. But no! Wala atang mga vans na ganito pag linggo! So no choice kami kundi sumakay sa bus. At punyeta, ang bus na ito ay 100 years pang nag-puno, at kahit na nung nakaalis na, hinihintuan niya yata ang lahat ng nilalang na may dalawang paa! Susmaryosep!

Palapit na ang alas-4 ay nasa bus pa rin kami. Si Herbert, na nakaupo about 3 or 4 rows from where Anya and I were, ay kulit ng kulit na sabihin namin sa mamang bus driver na dalian nya dahil mami-miss na namin ang aming flight! Hiyang-hiya man (ayaw ko kasing mag-mukhang spoiled, bruhilda Manileña asking manong driver to please, please hurry up!), kinapalan ko na rin ang mukha at nagmakaawa sa driver na pakibilisan.

Hindi ko alam kung hindi nya ako naintindihan o nananadya sya, pero ang langyang tsuper, nakuha pa talagang huminto at MAGPA-GAS!

Doon na kami nag-desisyong bumaba at patakbong nagkakakaway sa mga taxing dumadaan! Ganon siguro ang feeling ng nasa Amazing Race! Kaya mo pa rin palang tumakbo kahit may mala-semento sa bigat na gamit sa likod mo!

Mabilis naman kaming nakakuha ng taxi. Si Herbert nakipag-deal agad kay Manong. “Pag nakarating tayo sa airport in less than 45 minutes, babayaran ka namin ng 400!” Inspired sa cash reward, harurot to the max naman si Kuya! Ang highways leading to the airport ay zigzag-zigzag na parang sa Baguio, pero queber! Tapak sa silinyador, busina dito, busina don! Nasa loob pa lang ng taxi, pinag-usapan na kung sino sa amin ang pwedeng magmakaawa sa mga taga-Cebu Pacific. At napag-desisyunan na nga na sa aming apat ay ako na lang ang makikiusap. May grand plan pa kami na iiwanan ko na ang bag ko sa kanila para mas mabilis na makatakbo patungo sa counter.

Pagdating sa gate ng airport, ang security guard ayaw papasukin ang taxi namin! Halos makipag-patayan na kami sa sobrang galit! Pootangina, alas-5 na at 5:30 ang flight namin—tapos ayaw mo kaming papasukin?! Iginigiit ng gwardiya na nakalipad na daw ang huling eroplano. Sabi naming, “Imposible!” sabay wagayway ng aming mga e-tickets sa mukha nya. “5:30 ang nakasulat, Manong. 5:30!!!”

Pagkabukas nya ng gate at pag-hinto ng sasakyan sa opisina ng Cebu Pacific, kaagad akong lumapit sa mga staff doon at naghahanda ng magpa-cute, magmakaawa, lumuhod, umiyak…

“Nakaalis na po yung eroplano.”

“Ano? Eh di ba 5:30 pa ang schedule?” (Kasi alas-5 pa lang noon)

“Ang rule po kasi natin, magko-close na ang counter 45 minutes before the scheduled flight. Nung wala na pong nag-check in, pinaalis na yung eroplano. ”

Anaknamp…

Talagang mas naka-relate ako sa mga sumasali sa Amazing Race. Ganon pala ang pakiramdam ng masabihan na tapos na, wala ka nang magagawa. Parang lumilinya sya ng, “Sunshine. Che. Anya. Herbert. You were the last team to arrive…You’ve just been eliminated from the race.”

At eto pa ang masama. Ang next available flight ay Tuesday. TUESDAY! Trapped kami sa Cagayan de Oro ng 2 dagdag na araw. At ang masama pa dito, magda-dagdag pa kami ng tigda-dalawang libo para sa bagong tickets! Wala na kaming pera, wala na kaming malinis na damit—tapos mage-extend kami ng dalawang araw sa CDO?! Waaaa! 

Nanlulumo at pagod na pagod, parang mga talunan kaming umupo muna doon sa saradong kantina katapat ng Cebu Pacific. Kanya-kanyang tawagan sa mga kaibigan at kamag-anak. Saan kami titira? Saan tayo hahagilap ng cash? Anong susuutin natin?

Buti na lang ang kapatid ni Anya ay may malapit na kaibigan na taga-CDO. Sinundo kami ni Baba sa SM Cagayan at inilibot sa magagandang puntahan sa Cagayan (hinatid pa ka kami ng mga taga-Cebu Pac sa SM. Naawa siguro sila sa mga itsura namin). Tinulungan nya rin kaming makahanap ng maganda at murang hotel. Tinuruan nya rin kami ng mga pwede naming pasyalan habang naghihintay sa pagdating ng Tuesday.

We tried our best to enjoy the extension. Ito nga ang dahilan kung baket nakarating pa kami ng Bukidnon—sa Monastery of Transfiguration in Malaybalay and the Del Monte Farm in San Miguel. Men, I liked Bukidnon a lot more than Camiguin! No offense meant, but really, I thought Camiguin was quite disappointing. (saka ko na ikekwento kung baket ko nasabi ito).

Anyhoo.

Eh di dumating na nga ang Tuesday. 6:30 AM ang flight namin. Monday night pa lang, nagpa-reserve na kami ng sasakyan na aalis ng alas-4 para ihatid kami sa airport. Nagpa-wake up call pa kami ng 3 AM at nagsipag-ligo na bago matulog para masigurong hindi na kami male-late sa check in.

Pagdating sa airport, 5 AM pa pala pwedeng pumasok! Parang ang sarap murahin nung mga tao sa hotel kasi hindi man lamang sinabi na may ganitong rule pala! Kahit halos mag-yelo na kami dahil sa lamig, naghintay pa tuloy kami ng mahigit 30 minutes sa gate!

Habang hinihintay namin ang aming mga tickets (na hindi ko alam kung baket halos isang oras prinoseso eh naka-reserve na naman ang mga iyon Sunday pa lang!), we were innocently reading the signs on the door—you know, stuff you’d usually do while you’re waiting. Biglang itinuro ni Herbert sa amin ang notice that says, “Beginning November 2, Flight Chorvaloo will leave at 17:00.”

POOTEK TALAGAAAA!

Langya ‘tong Cebu Pacific na ito! Pinalalabas pang kasalanan namin kung baket kami naiwan ng eroplano, eh yun naman pala nagpalit sila ng flight schedule ng hindi man lang kami sinasabihan!

Nung kinompronta ni Herbert ang babae sa counter, ang nasagot lang nito ay, “Sir, hindi po ba kayo natawagan?” Hay nakooo. So ganon na lang yun?!

Marami na akong naririnig na horror stories about other passengers having hellish experiences with Cebu Pacific. Prior to our CDO trip, I never had reason to complain. Pero, pucha, grabe naman ang nangyaring ito sa amin. Katakot-takot na hassle at napakadaming unnecessary costs na idinulot ng unwanted trip extension caused by the missed flight: we were forced to take leaves from work, we missed a lot of deadlines, we had to pay for two extra nights at the hotel, etc, etc.! Tapos nung tanungin namin ang staff kung anong dapat repercussions nito sa Cebu Pacific, ang isasagot lang sa amin ay, “Hindi po ba kayo natawagan?” Obvious ba?! Kaya nga napa-extend kami ng 2 araw kahit ayaw namin kasi MALAMANG HINDI KAMI NATAWAGAN ABOUT THE FLIGHT SCHED CHANGE!

Naa-appreciate ko ang efforts ng Cebu Pac management to make travel fare more affordable, thus enabling more “Juan” to fly and tour the country. Pero sana naman hindi nako-kompromiso ang mabuting serbisyo pra sa konting bawas sa presyo. At sana hindi nangyayari ang pagbabago ng oras ng flight ng ni ha, ni ho ay walang ipinararating don sa passengers. Ni hindi man lang i-reimburse ang costs for the new ticket!

Digital Karma

Eh baket nga ba “Digital Karma” ang titulo ng artikulong ito?

Naisip ko lang na napakabilis ng pagdating ng mabubuting bagay na kapalit ng kamalasang nangyari sa amin sa Cagayan de Oro.

Dahil nga sa mishap na iyon, napilitan akong umabsent sa trabaho ng dalawang araw. Pagdating ng Wednesday, dala rin siguro ng pagod sa biyahe, hindi mabuti ang pakiramdam ko at napa-absent na naman. In short, 3 sunod- sunod na araw akong wala sa opisina.

Pagpasok ko ng Thursday, iniisip kong yari ako. Lalo pa ngayon na walang manager ang departamento ng Creatives, at ako bilang Supervisor ang tumatayong head ng broadcast team in the absence of a manager.

Heto na nga. Pumasok si Ma’am Aster, our Directress, sa department namin at tinawag ako sa opisina nya.

Handa na sa matinding boljak ang lola mo. Nagulat naman ako sa malumanay nyang pagsabi na, “I was informed that you submitted a letter of intent.”

Letter of intent. Nung mga nakaraang linggo kasi ay nagbabalak akong mag-apply sa bakanteng posisyon ng manager ng Creatives, pero hindi ko tinuloy dahil iniisip kong I do not deserve the position (raketera kasi ako to the max! Feeling ko di ako worthy. Hehehe). Bukod doon, wala kong alam sa Print side. Hindi ako aware sa deadlines ng paglabas ng ads sa dyaryo at magazines namin. Hindi ko pinakikialaman ang mga brochures, mga post cards na pinapadala sa kliyente, etc.

“I’ve expressed intent verbally, but I haven’t submitted a letter…” lang ang naisagot ko.

“Well, we recognize your hard work and your dedication to the chuvanels, chuvanels…we could see how well you do your job eklavoo, eklavoo…so we’ve decided to promote you to manager position…”

Para akong engot na ngingisi-ngisi habang nagsasalita sya. Syempre may ilang paalala. Dapat daw mas maging responsible pa ako. Wag na daw akong maga-absent at male-late (Lord, help me…Kakambal ko na yata talaga ang kabagalan sa pag-kilos).

Hindi ko nga yata naintindihan ang kalahati ng sinabi nya. Basta tango lang ako ng tango na parang yung mga tiger na may spring sa leeg na pan-display sa sasakyan. Ang malinaw lang sa akin noon ay na-promote daw ako. Bilang Junior Manager. Ng Creatives.

Head ng isang buong department? Ng Creatives? Ako?

Lunch time na nung matapos kami mag-usap. The deal was sealed when the HR Head was called in and asked to immediately release a memo announcing my promotion.

Napakabilis kumalat ng balita. Kinabukasan, pati yung mga messengers at mga manong guards kinakamayan ako. “Hi, Junior!” pabirong bati nila sa akin.

Nung una akong nag-call ng meeting ng department, asar talo ako sa mga teammates ko, sobra! Halos hindi ako makapag-salita dahil lahat sila ay panay ang tukso ng “JM! JM!” Pero kilig to the bones naman ako syempre!

Tumawag ako sa bahay at ipinamahagi ang magandang balita. “Junior Manager na ko!”

Excited na sagot ng Nanay ko, “Ano, General Manager ka na?!”

“Hindi naman ako ganon kagaling, Ma!” Ang mga Nanay talaga, sobra ang bilib sa mga anak nila. Hehehe.

Thank you, thank you, thank you, Lord God!

Grabe, ang bilis ng bawi. Pati pala karma ngayon, digital na. J 

There are times when freelance writing projects and my responsibilities in the company where I am officially employed inevitably overlap. Every so often, it would take over a month before I am able to come home and see my brother, Sherwin, and my folks who live in Bulacan. And this is despite the fact that the days when the horrendous traffic in NLEX is already a thing of the past.

Before I knew it, Sherwin is now about to turn 16, is still in second year high school, and is struggling more than ever with his lessons. I call him a lot to check on how he is doing (salamat po sa Sun Cellular, communication has become cheaper!), ask about how his week went, but I guess not even the long phone conversations could make up for the physical absence. This failure to constantly be with him and monitor his studies is something I always feel tremendously guilty about.

New Year Bonding

I have one glaring phobia, and that is of firecrackers. Those things scare the hell out of me for reasons I was never really able to identify. I especially hated last year, with the invention of the “Boga,” those canyon-like torture contraptions made of PVC pipes and denatured alcohol. The 2006 Media Noche was held at my uncle’s house, which was about 15 minutes away by trike from our house. Though armed with earphones and blaring music, I couldn’t muster the guts to just get out there and endure the firecracker-frenzy everywhere. So I stayed at home. Sherwin didn’t go either. The two of us were left, and we just had this amusing talk about lots of things.

Whenever I am home, I try to make it a point to reconnect with my brother. And Sherwin has always been open about the goings-on in his life, especially with stuff that he wouldn’t really tell our parents. That night, we talked about music videos, UFC, NBA and wrestling (most of which I am no longer as updated with as I used to be). He told me about the petty school brawls he got involved in, his crushes, his teachers… It was your classic Ate-Bunso kind of bonding.

The next day, January 1, Sherwin wanted to go out and play some Internet games with his friend. My mom wouldn’t allow him. She had long been complaining about Sherwin being so hardheaded and stubborn. Fresh from our bonding session the night before, I was feeling extra nice and told Sherwin I’d let him go but he should be back home after an hour.

Of course, being the teenager that he is, he took well over two hours. And being the volatile, hot-tempered, short-fused person that I am, I immediately got furious! When he returned, I yelled at him, packed his most treasured possession—his PlayStation–in my bag and told him he couldn’t get it back unless he changed.

I wanted to teach him about the value of trust, of keeping promises, and of having to put up with the repercussions of breaking them. I was aiming for double-hit actually, because taking away his toy also meant giving him less distraction and more reasons to focus on his studies. However, on my way back to Manila, I was suddenly struck with guilt.

I instantly understood then why parents who are rarely home tended to shower their kids with material gifts. It is hoped that the presents would somehow make up for the absence. Honestly, I felt bad—no, awful–about taking away the PlayStation. Feeling ko ako ay yung kontrabidang kapatid na hindi magpapakita ng sobrang tagal, tapos tuwing dumadating sa bahay ay mamandohan lahat ng tao. I hated that. And having been a not-so-nice teenager myself, I wouldn’t be surprised if Sherwin momentarily despised me for it.

No longer able to bear my guilt, tinawagan ko na lang sya and explained why I had to do what I did, made sure he understood. He seemed fine with it, pero kasi ang nakakatakot don, minsan sasabihin nyang okay pero hindi pala. I know because I’m like that most of the time too. I’d say “It’s okay,” when deep inside, I feel far from okay.

Take as much as I can, tapos bigla na lang akong aabot sa breaking point and I’ll just, well, snap. All of a sudden, ayaw ko na lang. That’s an aspect of my personality I am not really happy about. I regard myself as resilient when it comes to a lot of things, but when that patience reaches its end, para akong computer na bigla na lang nagsha-shut down.

So it is quite scary to imagine what’s gonna happen when this boy reaches his breaking point and he just snaps. A scary, scary phase, this adolescence thing.

Understanding Sherwin

Whenever Sherwin misbehaves, my parents would ask me to scold/talk to him. “Sa iyo lang naman nakikinig ‘yan eh!” However, there are instances when, despite the misdemeanor, I just couldn’t bring myself to get mad at him.

I totally understand the rebellious feelings because I struggled with those myself when I was his age. I don’t know what the psychology behind this is, but there just seems to be a point in a teenager’s life wherein you are just so easily irked by the slightest mistake or observation or off comment made by your parents. Feeling ko, meron lang talagang dumadating na phase sa buhay ng isang confused teenager na, ah basta, galit ka lang sa magulang mo. Oooh, was I one hard-headed, opinionated, bitchy, angry bastard as an adolosecent. And generally, I think most of us just go through a stage where our friends’ opinions bear more weight than our parents’. Nagkakaroon ng panahon sa mga buhay natin na mas masarap kasama ang mga kabarkada kesa sa pamilya.

When I was still in school, staying at home all day is bound to either bore me to tears or bring about depressing thoughts (i.e. questions of “Baket walang nag-aaya sa akin?” etc.). Back then, nothing could feel lonelier than staring at a phone that doesn’t ring or seeing an inbox with no new message. Now that I’ve gotten older, I often get together with friends who are of the same age, and during such get-togethers we couldn’t help but be amused at how much our priorities have changed over the last decade. Whereas before, kayang-kaya naming mag-telebabad for over two hours everyday, ngayon speaking with someone on the phone for about five minutes seems such a long, boring conversation na. You’d rather just meet up and talk over coffee kesa mag-telepono. I guess we just got too busy with other more urgent concerns. Ngayon sa gimikan, 12 AM pa lang, inaantok na kaming lahat at nagkaka-ayaan nang umuwi. Samantalang dati, our parties could last well into the morning. At noon, medyo masama pa sa loob mong umalis, kaya lang natatakot ka na ring mapagalitan ng magulang mo. Sabagay, ano ba naman kasi ang concerns natin nung high school and college? We didn’t worry about rent then. We didn’t worry about what we could do to earn more to provide for our needs and small luxuries. We didn’t spend for our own clothes and shoes and accessories, our books, TV cable, our newspaper and magazine subscriptions. We didn’t worry about our laundry or doing our own dishes (I rarely ever cook at my apartment now ‘cause that would mean me cleaning up the mess after and eating the same ulam for the rest of the week).

Simply put, watching Sherwin now, I couldn’t get myself to scold him because I honestly, totally understand the kid. I could not get angry over his stealing money from my Mom’s purse because I used to do that too–only then, I’d use the stolen money to buy Sweet Valley books, Sherwin spends it to play Ragnarok (but I think the pangungupit and cutting classes had already stopped now). I, too, answered back. A lot. I stayed out late with friends. Ilang beses din akong nasabunutan ng nanay ko dahil sa kakauwi ng gabi. I slammed doors when mad (syempre hindi ito umuubra and I got some well-deserved beating too because of this), but I’d still do it, nonetheless. The only difference between him and me is that I never had trouble with my studies. Well, okay, I did a little…but that was only due to the fact that I was consciously neglecting my lessons and focusing more of my time and energy on my extra-curricular activities. Sherwin’s case, as most of my friends are aware of, is different.

The stage of adolescence sure is tough. It is a stage wherein you don’t know what image to project. You long for respect, to be looked up to and admired, to stand out…at the same time, you also have this burning need for acceptance, to conform, and fit in.

Mukhang Guilty

My parents and sister agree that Sherwin is no late-bloomer, tamad lang daw talaga mag-aral yung bata. I have a different opinion, though. My take on it is, with lessons you find particularly hard to understand and there’s no one helping you out, mas lalo syang nakakatamad pag-aralan. “Hindi ko naman maintindihan kahit anong gawin ko eh, baket pa ako magpapakahirap?” Besides, when my sister and I were Sherwin’s age, we had maids. We never had to wash our own clothes or help in cleaning the house or walk the dogs or run other errands. Before, my Dad would always say whenever I got low grades, “Wala ka na ngang ibang trabaho kung hindi mag-aral!” And that was true. My sister and I, we had absolutely no excuse to flunk in class. Sherwin, on the other hand, is now responsible for so many household chores because we couldn’t afford a maid anymore and my parents, having aged a lot, are by far physically weaker now than they used to be when I was still in school.

Last time we spoke on the phone, Sherwin mentioned that he got failing marks in several subjects again. I told him “Sabihin mo kay Mommy ikuha ka ng tutor.” Sherwin answered that he didn’t want a tutor and preferred that I teach him. “Buti pa nga nung tinuturuan mo ako, nakakasagot ako.” (Awwww) But with my job and the extra projects I take to be able to augment my income, going home regularly has become even more difficult. Sigh…

But how do you explain this chicken-and-egg thing to a teenager who’s going through a very confusing period? Sherwin, I need to accept extra projects because if I don’t, how on earth would I able to afford to pay for your school bus, your tuition, your field trips, your projects, your allowance? But these projects eat up a lot of precious time I otherwise would have spent with you. And so you are able to go to school, all right…but there’s no way you could keep up with the lessons on your own. Hay! What to do, Checheboo…what to do…?    

Just last week, I was seething. Over the phone, Sherwin told me that his teacher made him clean the restroom because he got the lowest grade in class. I was so goddamned angry I wanted right then and there to rush to his school and pull that idiotic, nincompoop, sunnovabitch’s hair! Sherwin practically begged for me to cool down and reasoned that I would only embarrass him more if I did that. He didn’t even want me to tell our parents. Worse, the kid actually thought he deserved such punishment! I told him over and over, “Sherwin, mali yun. Hindi dapat ganun…” When it all sank in, it was no longer clear to me who I was really mad at—the teacher with the wrong motivational strategy, or the absentee sister?

He’s told me several times that he couldn’t understand the Math lessons on exponents and quadrants, simplification and X-Y coordinates. He couldn’t remember the names and dates in AP. He couldn’t comprehend the stories in English. But all I could say each time he complained was, “Bring home your books everyday at basahin mo kahit one hour lang.” Huh. As if I didn’t know better. As if I didn’t know Math or AP or English couldn’t be understood by merely going through text books and lessons scrawled on notebooks. As if I didn’t know what it was like to need a tutor. As if…

And so now, I couldn’t help but feel that I am to blame. I’m at fault. For not teaching. For not being there. For not trying harder. For not giving more.

And so now, my brother, who I’ve always known to have some ‘learning problems’ is still getting the lowest grades in class and cleaning toilets as punishment.

And so now I feel guilty. Because I honestly do not know what else I could do to strike a balance between being able to provide and being present…